Over Myriam

“De ware ontdekkingsreis is geen speurtocht naar nieuwe landschappen, maar het waarnemen met nieuwe ogen.” Marcel Proust

Levensbeschrijving

Ik ben geboren in Merksplas, als oudste dochter van een horlogemaker/optieker/juwelier en een verpleegster. Een maand voor de vzw werd opgericht, ben ik 50 jaar geworden. Deze twee gebeurtenissen, kort na elkaar, betekenden voor mij een nieuw begin, dat mij zeer gelukkig maakte. Ik had vroeger in Antwerpen Germaanse Filologie gestudeerd, – vooral de literatuur trok mij aan -, en ik had Godsdienstwetenschappen gevolgd in het Diocesaan Catechetisch Centrum omdat ik zeer actief was in de parochie op Antwerpen – Zuid waar ik volwassenen voorbereidde op het doopsel en 6 – jarigen op hun eerste communie.

In mijn werk in het onderwijs kon ik reeds voelen hoe ik de menselijke ontwikkeling als geheel belangrijker vond dan de leerstof. Die ik niettemin gaf natuurlijk! Maar de individualiteit van de mens en in dat geval van de jongere, interesseerde mij en ook zijn levenservaringen. Ik probeerde dan ook een werkelijke unieke band te scheppen met de leerlingen en ook met de klas als geheel. Als ik daarop terugkijk, dan krijg ik nog steeds een warm gevoel bij de herinnering aan al die keren dat dat ook gelukt is. Daar ben ik zeer dankbaar om. Ik heb daarna als opvoedster gewerkt bij sociaal verwaarloosde jongeren en daar allerlei ervaringen en inzichten opgedaan. Toen woonde ik in Brugge.

In die periode ben ik psychisch ziek geworden en dat is voor mij zeer heilzaam gebleken. Zelfs van in het begin heb ik dit als heilzaam mogen ervaren. Het bracht bij mij een transformatie teweeg waardoor ik nu kan zeggen: “Het is mijn kracht en inspiratiebron geworden.” In die 10 jaar in Brugge zijn er heel veel nieuwe dingen in mijn leven gekomen. Dat was tussen mijn 28 en 38. Ik heb vooral veel spirituele impulsen gekregen die mijn leven verrijkt hebben. Zo heb ik ook de antroposofie leren kennen en ik had contacten met de Steinerschool. Daardoor hoorde en las ik steeds weer over sprookjes en toen dacht ik: nu moet ik toch eens zelf sprookjes beginnen lezen! In mijn kindertijd had ik alleen een tiental bekende sprookjes leren kennen, die ik zelf in een mooi prentenboek kon lezen. Om voor te lezen hadden mijn ouders geen tijd, en wellicht ook geen interesse. Mama zong wel voor ons, maar verhalen vertellen uit zichzelf of uit een boek was er niet bij.

Op mijn 38ste jaar beleefde ik mijn tweede maanknoop (1) zeer bewust en ik nam de beslissing om naar mijn geboortedorp terug te keren. Ik had jarenlang in Varsenare boeken en artikelen voorgelezen voor de Blindenbibliotheek Licht en Liefde. Voorlezen deed ik heel erg graag. Ook voor bejaarden had ik al veel gewerkt. Toen ik dus verhuisd was, ging ik drie dingen combineren: voorlezen, mijn interesse voor de uitdagingen in het leven van bejaarden, en sprookjes. Ik ging sprookjes voorlezen voor bejaarden in rusthuizen. Zo begon mijn ontdekkingstocht van sprookjesland. Ik las alle boeken die ik erover vond in de bibliotheken, ik kwam terecht in een Vlaamse Vertellersgroep, ik deed aan studie met enkele collega-vertellers.

In de tijd in Brugge had ik in het vrijwilligerswerk kunnen luisteren naar de levensverhalen van vele mensen, zowel jonge mensen, als volwassenen, als ouderen. Zowel zieken als gezonden. Het boeide mij hoe ieder op een volstrekt individuele manier omging met de opgaven die het leven hem stelde. Hoe je in gesprekken iets mocht ontdekken van de schoonheid en rijkdom van het innerlijke landschap, of van de dorheid en troosteloosheid ervan. En hoe je dan kon helpen om het iets minder dor en troosteloos te maken. Toen in die tijd voelde ik vanuit het ziek zijn en de inzichten en de ervaringsdeskundigheid die eruit volgden, dat ik mensen individueel wilde begeleiden. Sinds enkele jaren breng ik ook een lezing over het omgaan met en herstellen van psychische ziekte.

Pas in Merksplas, na ongeveer 10 jaar wachten, heb ik mijn droom om mensen te begeleiden kunnen realiseren. Ik heb toen de kans gekregen om een opleiding Biografisch Werk te volgen bij Gabriël Prinsenberg, in Nederland. Ik had intussen leren schilderen bij een kunstzinnig therapeute. Bij Gabriël leerde ik het aquarelschilderen te gebruiken als hulpmiddel in het biografisch werk.  Van Jeanne Meys, een beeldend therapeute uit Breda, leerde ik intuïtieve sprookjes schrijven, dwz ik stem mij af op een naam, adres, foto en ik maak mijzelf tot schaal om iets te ontvangen wat weldadig en helend is voor de betreffende persoon. Dat is heel bijzonder als ervaring, zowel voor mij als voor de ontvanger van het sprookje. Ik schreef deze sprookjes in het begin meestal op zondag. De zondag heeft ook iets van een geschenk, een vrije dag. De stemming leek mij dan precies goed voor een fijn afgestemd sprookje. Ik ‘verzin’ dus helemaal niets en meestal weet ik ook niet waarom ik precies die beelden neerschrijf en geen andere. Degene die het sprookje krijgt, vertelt mij dan wat het voor hem of haar betekent. Het is steeds een heel bijzondere ontmoeting met een medemens.

(1) Maanknoop: Iedere 18 jaar, 7 maanden en 9 dagen staat de maanknoop (dit is het snijpunt van de baan van de maan en de zon in verhouding tot de dierenriem) weer op dezelfde plaats aan de hemel als bij de geboorte. Dan is er een evenwichtssituatie tussen zon- en maankrachten, tussen toekomstkrachten en krachten van het verleden. Uit: Mathias Wais: Biografische Verkenningen. p 117

8.09.2015